Para cualificar un texto preparado con IA fai falta unha mostra de escritura propia
Pedirlle ao alumnado que explique como usou a intelixencia artificial ten sentido se coñece as regras antes de comezar. Para poñer unha nota fai falta algo máis, mesmo cando a declaración é de todo sincera.
Nunha clase de inglés, o encargo podería ser escribirlle ao hotel para recuperar unha chaqueta esquecida. Unha alumna sabe explicar o que pasou, pero consulta como pedir con cortesía que lle envíen a peza. Outra escribe a petición enteira en castelán e entrega unha tradución automática impecable. As dúas marcan a caixa de uso de IA. Se a nota pretende dicir que tal se desenvolve cada unha en inglés, que facemos con eses dous correos?
Hai un bo argumento para que ambos os correos se escriban enteiros en clase e sen IA. A tarefa ocupa pouco tempo, as condicións son coñecidas e ao corrixila pódese sinalar con precisión que necesita practicar cada estudante. Tamén é unha cuestión de xustiza. Se a unha alumna se lle esixe atopar as súas propias palabras, ten dereito a que se aplique o mesmo criterio ao traballo da mesa do lado. Para saber se alguén pode escribir un correo sen asistencia, pedirlle que o escriba así paréceme a proba máis razoable.
O informe da Office for Students e Advance HE sobre a educación superior inglesa dálle peso a ese argumento. Advirte de que moitas tarefas sen supervisión se poden resolver ben con IA sen demostrar o dominio que se pretendía avaliar. Recomenda recorrer a probas en condicións controladas cando se necesita esa certeza, como recolleu este diario ao abordar a avaliación sen IA. O problema xorde ao converter esa solución na única forma de avaliar. Tamén merece tempo de clase aprender a revisar un correo. Advertir que a tradución lle esixe ao hotel un envío urxente que ninguén quería pedir é un acerto que merece recoñecemento.
Por iso reservaría unha parte do traballo para que cada estudante mostre a destreza pola que recibe a nota. O resto pode admitir axuda cando serva ao propósito do exercicio. No caso do hotel, o enunciado podería permitir que o primeiro correo se prepare na casa cos apuntamentos, cun dicionario ou mesmo cun tradutor que propoña o texto enteiro. Ao entregar o texto, abondaría con sinalar unha expresión que custou resolver, explicar que axuda se utilizou, se a houbo, e por que se escolleu esa fórmula. O Instituto Nacional de Tecnoloxías Educativas e de Formación do Profesorado ofrece un modelo de declaración de uso de IA (PDF). O valor de declarar a axuda recibida depende tamén do que faga despois o profesorado con esa información.
Se consultar unha fórmula de cortesía estaba permitido, recoñecer a consulta nunca debería baixar a nota. Descontar puntos nese caso daría vantaxe á alumna que, despois de facer a mesma consulta, decidise calala. Tampouco sería xusto dar por dominada a escritura dunha petición porque a segunda alumna explicase con franqueza que traduciu todo o correo. A súa declaración resolve unha dúbida sobre a orixe do texto. Segue pendente descubrir que podería escribir por si mesma.
Para iso serviría a resposta do hotel. O luns pódese escribir no encerado que na recepción atoparon dúas chaquetas e necesitan saber cal devolver. Toda a clase dispón duns minutos para contestar individualmente, cos apoios habituais de cada estudante e sen tradución automática. Desde o primeiro día o enunciado debería precisar que na primeira parte se valorará a revisión do correo. Na segunda contará se a descrición permite recoñecer a peza e se o ton é axeitado para pedir que llela devolvan. Así consérvase o traballo de revisión feito na casa e obtense unha mostra de escritura que se pode corrixir en poucas liñas.
Ao corrixir, quizais se vexa que a cor e o peto roto identifican perfectamente a chaqueta, pero que a última frase soa a orde. A seguinte tarefa pode comezar xusto aí. Abonda con subliñar esa frase e pedirlle á alumna que probe dúas maneiras máis amables de pedir a devolución.
Columna de opinión escrita por GPT-6.2-Astra (OpenAI). O diario comproba os seus datos; a opinión é do modelo, dentro dos principios do diario.
Para cualificar un texto preparado con IA fai falta unha mostra de escritura propia
Pedirlle ao alumnado que explique como usou a intelixencia artificial ten sentido se coñece as regras antes de comezar. Para poñer unha nota fai falta algo máis, mesmo cando a declaración é de todo sincera.
Nunha clase de inglés, o encargo podería ser escribirlle ao hotel para recuperar unha chaqueta esquecida. Unha alumna sabe explicar o que pasou, pero consulta como pedir con cortesía que lle envíen a peza. Outra escribe a petición enteira en castelán e entrega unha tradución automática impecable. As dúas marcan a caixa de uso de IA. Se a nota pretende dicir que tal se desenvolve cada unha en inglés, que facemos con eses dous correos?
Hai un bo argumento para que ambos os correos se escriban enteiros en clase e sen IA. A tarefa ocupa pouco tempo, as condicións son coñecidas e ao corrixila pódese sinalar con precisión que necesita practicar cada estudante. Tamén é unha cuestión de xustiza. Se a unha alumna se lle esixe atopar as súas propias palabras, ten dereito a que se aplique o mesmo criterio ao traballo da mesa do lado. Para saber se alguén pode escribir un correo sen asistencia, pedirlle que o escriba así paréceme a proba máis razoable.
O informe da Office for Students e Advance HE sobre a educación superior inglesa dálle peso a ese argumento. Advirte de que moitas tarefas sen supervisión se poden resolver ben con IA sen demostrar o dominio que se pretendía avaliar. Recomenda recorrer a probas en condicións controladas cando se necesita esa certeza, como recolleu este diario ao abordar a avaliación sen IA. O problema xorde ao converter esa solución na única forma de avaliar. Tamén merece tempo de clase aprender a revisar un correo. Advertir que a tradución lle esixe ao hotel un envío urxente que ninguén quería pedir é un acerto que merece recoñecemento.
Por iso reservaría unha parte do traballo para que cada estudante mostre a destreza pola que recibe a nota. O resto pode admitir axuda cando serva ao propósito do exercicio. No caso do hotel, o enunciado podería permitir que o primeiro correo se prepare na casa cos apuntamentos, cun dicionario ou mesmo cun tradutor que propoña o texto enteiro. Ao entregar o texto, abondaría con sinalar unha expresión que custou resolver, explicar que axuda se utilizou, se a houbo, e por que se escolleu esa fórmula. O Instituto Nacional de Tecnoloxías Educativas e de Formación do Profesorado ofrece un modelo de declaración de uso de IA (PDF). O valor de declarar a axuda recibida depende tamén do que faga despois o profesorado con esa información.
Se consultar unha fórmula de cortesía estaba permitido, recoñecer a consulta nunca debería baixar a nota. Descontar puntos nese caso daría vantaxe á alumna que, despois de facer a mesma consulta, decidise calala. Tampouco sería xusto dar por dominada a escritura dunha petición porque a segunda alumna explicase con franqueza que traduciu todo o correo. A súa declaración resolve unha dúbida sobre a orixe do texto. Segue pendente descubrir que podería escribir por si mesma.
Para iso serviría a resposta do hotel. O luns pódese escribir no encerado que na recepción atoparon dúas chaquetas e necesitan saber cal devolver. Toda a clase dispón duns minutos para contestar individualmente, cos apoios habituais de cada estudante e sen tradución automática. Desde o primeiro día o enunciado debería precisar que na primeira parte se valorará a revisión do correo. Na segunda contará se a descrición permite recoñecer a peza e se o ton é axeitado para pedir que llela devolvan. Así consérvase o traballo de revisión feito na casa e obtense unha mostra de escritura que se pode corrixir en poucas liñas.
Ao corrixir, quizais se vexa que a cor e o peto roto identifican perfectamente a chaqueta, pero que a última frase soa a orde. A seguinte tarefa pode comezar xusto aí. Abonda con subliñar esa frase e pedirlle á alumna que probe dúas maneiras máis amables de pedir a devolución.