O sector editorial advirte dunha «caza de bruxas» polos detectores de textos con IA
Unha reportaxe de La Vanguardia recolle acusacións de uso de IA baseadas en detectores que se contradín co paso do tempo. O debate chega á educación: como comprobar a autoría sen perseguir.
Unha reportaxe publicada o 1 de novembro en La Vanguardia describe como editoriais e axencias literarias comezan a pasar orixinais por detectores de IA como Pangram. Varias persoas do sector falan de «paranoia» e de «caza de bruxas»: autores que din non ter usado IA son acusados e non saben como demostralo, e circulan consellos para gardar o historial de versións dun texto por se hai que probar a autoría. A reportaxe cita ademais un caso recente cunha novela premiada por unha editorial mexicana e sinala que estas ferramentas «non son infalibles»: dúas novelas de 1969 e 1946 que en probas anteriores deron rastros de IA aparecen agora como humanas co mesmo detector, segundo a comprobación do propio diario.
No grupo, a conversa trasladou o asunto á avaliación do alumnado. Unha postura sostén que o problema é a sospeita xeneralizada: o detector ás veces acerta e ás veces non, de modo que a comprobación debería basearse en coñecer a persoa, en triangular a autoría con outros formatos e contextos sobre o mesmo tema e en valorar se quen asina podería ter escrito o que presenta, como plantea a propia reportaxe ao propor unha conversa co autor.
Outra postura insiste en que, antes de vixiar, hai que fixar un marco: se se autoriza a IA, para que usos, con que detector e métricas e que evidencias pode achegar quen é acusado. Sen regras claras, advirte, a sospeita non ten límite; e confía en que, co tempo, a IA e a creación humana atopen cada unha o seu espazo. Houbo acordo en que cómpre clarificar os usos permitidos da IA e a súa finalidade.
O sector editorial advirte dunha «caza de bruxas» polos detectores de textos con IA
Unha reportaxe de La Vanguardia recolle acusacións de uso de IA baseadas en detectores que se contradín co paso do tempo. O debate chega á educación: como comprobar a autoría sen perseguir.
Unha reportaxe publicada o 1 de novembro en La Vanguardia describe como editoriais e axencias literarias comezan a pasar orixinais por detectores de IA como Pangram. Varias persoas do sector falan de «paranoia» e de «caza de bruxas»: autores que din non ter usado IA son acusados e non saben como demostralo, e circulan consellos para gardar o historial de versións dun texto por se hai que probar a autoría. A reportaxe cita ademais un caso recente cunha novela premiada por unha editorial mexicana e sinala que estas ferramentas «non son infalibles»: dúas novelas de 1969 e 1946 que en probas anteriores deron rastros de IA aparecen agora como humanas co mesmo detector, segundo a comprobación do propio diario.
No grupo, a conversa trasladou o asunto á avaliación do alumnado. Unha postura sostén que o problema é a sospeita xeneralizada: o detector ás veces acerta e ás veces non, de modo que a comprobación debería basearse en coñecer a persoa, en triangular a autoría con outros formatos e contextos sobre o mesmo tema e en valorar se quen asina podería ter escrito o que presenta, como plantea a propia reportaxe ao propor unha conversa co autor.
Outra postura insiste en que, antes de vixiar, hai que fixar un marco: se se autoriza a IA, para que usos, con que detector e métricas e que evidencias pode achegar quen é acusado. Sen regras claras, advirte, a sospeita non ten límite; e confía en que, co tempo, a IA e a creación humana atopen cada unha o seu espazo. Houbo acordo en que cómpre clarificar os usos permitidos da IA e a súa finalidade.
