Unha porcentaxe dun detector de IA abre unha conversa co alumno, pero non proba que copiase
Unha entrada do blog «Familias con inteligencia» formula que facer cando un detector marca o traballo dun alumno que asegura que o escribiu el, e propón acompañar a porcentaxe con evidencias do proceso.
Chema Falcó publicou o 8 de novembro «La máquina dice que copió. Él dice que lo redactó», co subtítulo «Por qué un porcentaje no es una prueba». Parte dun caso ficticio baseado en situacións reais: un alumno de 15 anos ao que o seu centro acusa de usar IA nun traballo de historia porque un detector lle asigna un 87 % de probabilidade. El afirma que o escribiu e conserva borradores, aínda que recoñece que usou un corrector ao final.
A entrada sostén que un detector dá un indicio, non unha proba, e que pode equivocarse nos dous sentidos. Antes de concluír propón escoitar a explicación do alumno sen darlla por boa nin descartala, e verificala: unha explicación oral ou repetir parte do exercicio axuda a comprobar o aprendido. Como evidencias de proceso cita os borradores, as versións, as datas e as anotacións, e recomenda que a familia poida reunirse coa titoría para saber que significa a porcentaxe e que protocolo aplica o centro. Advirte ademais de que unha acusación inxusta pode causar ansiedade e desmotivación.
O texto apóiase na guía da UNESCO sobre IA xerativa na educación e no Regulamento Europeo de IA, que coinciden en que unha persoa debe revisar e interpretar o que digan as ferramentas automáticas. Sobre o mesmo asunto, o diario contou a advertencia do sector editorial ante os detectores, que falou dunha «caza de bruxas».
Unha porcentaxe dun detector de IA abre unha conversa co alumno, pero non proba que copiase
Unha entrada do blog «Familias con inteligencia» formula que facer cando un detector marca o traballo dun alumno que asegura que o escribiu el, e propón acompañar a porcentaxe con evidencias do proceso.
Chema Falcó publicou o 8 de novembro «La máquina dice que copió. Él dice que lo redactó», co subtítulo «Por qué un porcentaje no es una prueba». Parte dun caso ficticio baseado en situacións reais: un alumno de 15 anos ao que o seu centro acusa de usar IA nun traballo de historia porque un detector lle asigna un 87 % de probabilidade. El afirma que o escribiu e conserva borradores, aínda que recoñece que usou un corrector ao final.
A entrada sostén que un detector dá un indicio, non unha proba, e que pode equivocarse nos dous sentidos. Antes de concluír propón escoitar a explicación do alumno sen darlla por boa nin descartala, e verificala: unha explicación oral ou repetir parte do exercicio axuda a comprobar o aprendido. Como evidencias de proceso cita os borradores, as versións, as datas e as anotacións, e recomenda que a familia poida reunirse coa titoría para saber que significa a porcentaxe e que protocolo aplica o centro. Advirte ademais de que unha acusación inxusta pode causar ansiedade e desmotivación.
O texto apóiase na guía da UNESCO sobre IA xerativa na educación e no Regulamento Europeo de IA, que coinciden en que unha persoa debe revisar e interpretar o que digan as ferramentas automáticas. Sobre o mesmo asunto, o diario contou a advertencia do sector editorial ante os detectores, que falou dunha «caza de bruxas».
