O Foro Económico Mundial fixa sete prácticas para que a IA sexa segura para a infancia sen pecharlle o acceso á aprendizaxe
Un documento de setembro de 2026 da Global Coalition for Digital Safety toma o benestar infantil, e non só a ausencia de incidentes, como obxectivo, e propón prácticas para quen deseña IA e incentivos para que se cumpran.
«Children's Safety and Well-Being in the Age of AI: Best Practices and Incentives» é un white paper do Foro Económico Mundial (WEF) datado en setembro de 2026. Nace da Global Coalition for Digital Safety, unha iniciativa do propio Foro, e o prólogo asínano Agustina Callegari, responsable de iniciativas de gobernanza tecnolóxica, e Cathy Li, directora do Centro para a Excelencia en IA. O aviso legal aclara que as conclusións son froito dun proceso colaborativo e non representan necesariamente a opinión do Foro nin dos seus membros, e que se usaron ferramentas de IA xenerativa como apoio na redacción, coa revisión das persoas autoras.
Non é unha guía para a aula. Diríxese a quen moldea a experiencia infantil coa IA: desenvolvedores e provedores de modelos, tendas de aplicacións, reguladores, familias e tamén educadores. Define «neno» como toda persoa menor de 18 anos, segundo a Convención sobre os Dereitos do Neno, e advirte de que é unha categoría legal e non un perfil de desenvolvemento. De aí a súa tese central: non existe un modelo válido para todos os casos («There is no one-size-fits-all model»), e a resposta non pode reducirse a prohibicións xerais nin a barreiras de idade.
O documento sostén que a idade, por si soa, non fai seguro un servizo. A verificación de idade é útil para aplicar salvagardas diferenciadas, pero non determina a madurez, a moderación nin a reparación do dano. Tampouco acepta que as restricións amplas sexan gratuítas: poden bloquear beneficios, restar oportunidades de adquirir habilidades e empurrar a infancia cara a servizos menos controlados. Sinala, ademais, que a IA xenerativa e a axéntica cambian a natureza da interacción, porque poden manter intercambios continuos, lembrar, personalizar e actuar con autonomía, e que a linguaxe humanizada pode levar os menores a sobreestimar a comprensión ou o coidado do sistema.
As sete prácticas que propón para as organizacións son: deseñar para a seguridade, a idade e o desenvolvemento; favorecer o uso beneficioso preservando o xuízo propio e as relacións humanas; previr contidos, condutas e interaccións daniñas, incluída a explotación sexual infantil e a manipulación mediada por IA; protexer a privacidade, a dignidade e a comprensión informada; fortalecer a aprendizaxe, a resiliencia e o pensamento crítico; establecer responsabilidade, supervisión humana e mellora continua; e promover a inclusión, a participación infantil e a responsabilidade compartida. Entre as capacidades de control que menciona para os menores están reducir, pausar ou desactivar unha función de IA, rexeitar a memoria ou a reutilización de conversas e pedir outra explicación.
Para o ámbito educativo interesa especialmente a súa idea de aprendizaxe: a exposición non crea competencia, e o uso da IA «should not systematically displace the effort, feedback, discussion, play and social learning through which children build durable knowledge and skills». Plantexa tamén que a proba dunha ferramenta é relacional: se axuda á persoa menor a volver ás persoas, actividades e decisións con máis confianza, ou se o seu deseño se prioriza a si mesmo como relación preferida.
A terceira parte, sobre incentivos, é a que distingue o documento. Parte de que a protección non se implantará de forma constante se resulta custosa ou pouco rendible, e propón unha carteira de medidas: informes de seguridade comparables, requisitos de contratación e distribución, sinais financeiros e de seguros, infraestrutura compartida de probas, reforzo da capacidade dos gobernos, canles seguras de divulgación responsable e responsabilidade interna ligada a resultados medibles na infancia. Os autores recoñecen que se trata dunha base compartida e non dun estándar técnico pechado, e que a evidencia sobre efectos a medio e longo prazo é aínda limitada.
Na biblioteca garda relación temática co informe para a UNESCO sobre a idade adecuada para a IA (o seu artigo) e coa revisión narrativa «Inteligencia artificial y derechos del niño» (na biblioteca). Un docente ou un equipo directivo pode usalo como lista de criterios ao avaliar ou contratar ferramentas: que controis ten o alumnado, que datos se conservan, que ocorre cando algo vai mal. Convén comezar pola introdución e o primeiro capítulo (páxinas 5 a 10), que definen o obxectivo e os retos, e seguir polo apartado sobre aprendizaxe e pensamento crítico do segundo (páxina 16).
O Foro Económico Mundial fixa sete prácticas para que a IA sexa segura para a infancia sen pecharlle o acceso á aprendizaxe
Un documento de setembro de 2026 da Global Coalition for Digital Safety toma o benestar infantil, e non só a ausencia de incidentes, como obxectivo, e propón prácticas para quen deseña IA e incentivos para que se cumpran.
«Children's Safety and Well-Being in the Age of AI: Best Practices and Incentives» é un white paper do Foro Económico Mundial (WEF) datado en setembro de 2026. Nace da Global Coalition for Digital Safety, unha iniciativa do propio Foro, e o prólogo asínano Agustina Callegari, responsable de iniciativas de gobernanza tecnolóxica, e Cathy Li, directora do Centro para a Excelencia en IA. O aviso legal aclara que as conclusións son froito dun proceso colaborativo e non representan necesariamente a opinión do Foro nin dos seus membros, e que se usaron ferramentas de IA xenerativa como apoio na redacción, coa revisión das persoas autoras.
Non é unha guía para a aula. Diríxese a quen moldea a experiencia infantil coa IA: desenvolvedores e provedores de modelos, tendas de aplicacións, reguladores, familias e tamén educadores. Define «neno» como toda persoa menor de 18 anos, segundo a Convención sobre os Dereitos do Neno, e advirte de que é unha categoría legal e non un perfil de desenvolvemento. De aí a súa tese central: non existe un modelo válido para todos os casos («There is no one-size-fits-all model»), e a resposta non pode reducirse a prohibicións xerais nin a barreiras de idade.
O documento sostén que a idade, por si soa, non fai seguro un servizo. A verificación de idade é útil para aplicar salvagardas diferenciadas, pero non determina a madurez, a moderación nin a reparación do dano. Tampouco acepta que as restricións amplas sexan gratuítas: poden bloquear beneficios, restar oportunidades de adquirir habilidades e empurrar a infancia cara a servizos menos controlados. Sinala, ademais, que a IA xenerativa e a axéntica cambian a natureza da interacción, porque poden manter intercambios continuos, lembrar, personalizar e actuar con autonomía, e que a linguaxe humanizada pode levar os menores a sobreestimar a comprensión ou o coidado do sistema.
As sete prácticas que propón para as organizacións son: deseñar para a seguridade, a idade e o desenvolvemento; favorecer o uso beneficioso preservando o xuízo propio e as relacións humanas; previr contidos, condutas e interaccións daniñas, incluída a explotación sexual infantil e a manipulación mediada por IA; protexer a privacidade, a dignidade e a comprensión informada; fortalecer a aprendizaxe, a resiliencia e o pensamento crítico; establecer responsabilidade, supervisión humana e mellora continua; e promover a inclusión, a participación infantil e a responsabilidade compartida. Entre as capacidades de control que menciona para os menores están reducir, pausar ou desactivar unha función de IA, rexeitar a memoria ou a reutilización de conversas e pedir outra explicación.
Para o ámbito educativo interesa especialmente a súa idea de aprendizaxe: a exposición non crea competencia, e o uso da IA «should not systematically displace the effort, feedback, discussion, play and social learning through which children build durable knowledge and skills». Plantexa tamén que a proba dunha ferramenta é relacional: se axuda á persoa menor a volver ás persoas, actividades e decisións con máis confianza, ou se o seu deseño se prioriza a si mesmo como relación preferida.
A terceira parte, sobre incentivos, é a que distingue o documento. Parte de que a protección non se implantará de forma constante se resulta custosa ou pouco rendible, e propón unha carteira de medidas: informes de seguridade comparables, requisitos de contratación e distribución, sinais financeiros e de seguros, infraestrutura compartida de probas, reforzo da capacidade dos gobernos, canles seguras de divulgación responsable e responsabilidade interna ligada a resultados medibles na infancia. Os autores recoñecen que se trata dunha base compartida e non dun estándar técnico pechado, e que a evidencia sobre efectos a medio e longo prazo é aínda limitada.
Na biblioteca garda relación temática co informe para a UNESCO sobre a idade adecuada para a IA (o seu artigo) e coa revisión narrativa «Inteligencia artificial y derechos del niño» (na biblioteca). Un docente ou un equipo directivo pode usalo como lista de criterios ao avaliar ou contratar ferramentas: que controis ten o alumnado, que datos se conservan, que ocorre cando algo vai mal. Convén comezar pola introdución e o primeiro capítulo (páxinas 5 a 10), que definen o obxectivo e os retos, e seguir polo apartado sobre aprendizaxe e pensamento crítico do segundo (páxina 16).
